Atque ego exempla ominum nota proferam : L. Paulus consul iterum, cum ei bellum ut cum rege Perse gereret obtigisset, ut ea ipsa die domum ad vesperum rediit, filiolam suam Tertiam, quae tum erat admodum parva, osculans animum advertit tristiculam. 'quid est', inquit, 'mea Tertia? quid tristis es ?' 'mi pater', inquit, 'Persa periit.' tum ille artius puellam conplexus: 'accipio', inquit, 'mea filia, omen'. erat autem mortuus catellus eo nomine. L. Flaccum, flaminem martialem, ego audivi, cum diceret Caeciliam Metelli, cum vellet sororis suae filiam in matrimonium conlocare, exisse in quoddam sacellum ominis capiendi causa, quod fieri more veterum solebat. cum virgo staret et Caecilia in sella sederet neque diu ulla vox exstitisset, puellam defatigatam petisse a matertera, ut sibi concederet, paulisper ut in eius sella requiesceret ; illam autem dixisse: 'uero, mea puella, tibi concedo meas sedes.' quod omen res consecuta est; ipsa enim brevi mortua est, virgo autem nupsit, cui Caecilia nupta fuerat. haec posse contemni vel etiam rideri praeclare intellego, sed id ipsum est deos non putare, quae ab iis significantur, contemnere. Cic, de diuinatione, 1, 103 et 104